«ما برفتیم و گذشت آنچه تو با ما کردی»

Sometimes late at night
I lie awake and I watch her sleeping
She's lost in peaceful dreams
So I turn off the lights lay there in the dark
And a thought crosses my mind
If I never wake in the morning
Would she ever doubt the way I feel
About her in my heart

If tomorrow never comes
Will she know how much I loved her
Did I try in every way to show her every day
That she's my only one
And if my time on earth were through
And she must face this world without me
Is the love I gave her in the past
Gonna be enough to last
If tomorrow never comes

Cause I've lost loved ones in my life
Who never knew how much I loved them Now I live with the regret
That my true feelings for them never were revealed
So I made a promise to myself
To say each day how much she means to me
And avoid that circumstance
Where there's no second chance to tell her how I feel

If tomorrow never comes
Will she know how much I loved her
Did I try in every way to show her every day
That she's my only one
And if my time on earth were through
And she must face this world without me
Is the love I gave her in the past
Gonna be enough to last
If tomorrow never comes

So tell that someone that you love
Just what you're thinking ofIf tomorrow never comes

( your can now play and enjoy the song ! it's really one of my favorites)

این موضوع کوتاهی که می خوام مطرح کنم در ترتیب دیگر فصل هایی از زندگی من (که تا اینجا عنوان شده) نمی گنجه! این جریان مربوط می شه به سال آخر "زندگی مشترکمون"...

یه روز از اون روزایی که غذای تازه براش درست کردم و بردم دانشگاه که با هم بخوریم تا خودم هم از تنهایی در بیام،دو قسمت اول ترانه بالا رو روی یه تیکه کاغذ نوشتم و چسبوندم روی در ظرف غذاش تا ببیندش و حس قلبی همسرش در اون لحظه رو با اون کلمات لمس کنه...

هیچ وقت یادم نمی ره که گفت: "خوب چرا سعی نمی کنی بهم نشون بدی که دوستم داری؟ "

با تعجب و در حالی که لبخند روی لبام خشک شده بود، گفتم:"خوب نوشتن خود این مگه معنی ای جز این داره؟"

گفت:"یعنی هر کاری از دستت می اومده انجام دادی؟..."

نمی دونم... حد اقل اون روز فکر می کردم با بردن غذای گرم و تازه به محل کارش و بودن در کنارش و نوشتن یه یادداشت آکنده از محبت خالصانه براش، تا جایی که اون روز اجازه می داده بهش به زبون "نشانه ها" گفتم که "دوستت دارم"...

کی می تونست فکرش رو بکنه که شاید دیگه اون احساس عمیقی که نویسنده اصلی اون جملات بود، از اون به بعد دچار سر درگمی و مرگ تدریجی بشه؟...

"کاشکی قیمت انفاس بدانندی خلق

تا دمی چند که ماندست غنیمت شمرند"