برخیز ...


آهای،با تو ام!
تویی که عمریست منتظر لحظه ای رویایی می گردی:
"لحظه غروب ابدی دلتنگی ها".
دیگران نیز آمدند و رفتند و در حسرت دیدن آخرین دل نگرانی زندگی، فرصت های زیبای شاد بودن را با افسوس های بی ارزش، به تاریکی تبدیل کردند.
برخیز..
به جای اینکه آرزومند غروب دغدغه هایی باشی که پایانی برایشان ترسیم نشده، به طلوع زیبای فردایی بیندیش که مثل هر روز با آمدنش غروب دلگیر جمعه های کودکی را از یادمان خواهد برد
اردیبهشت 1390 - مونترال